+ نوشته شده در دوشنبه ششم بهمن ۱۳۹۳ ساعت 12:49 توسط محمود نجات پور
|
سلام این ماییم. محمود و محبوب! خدا مارو به هم داده... که هر چقدر به خاطر این خدای بزرگ رو شکر کنیم سیر نمی شیم... دیگه چه برسه به اینکه بتونیم فکر کنیم که شکر خود خدا رو به جا آورده باشیم. خدایا شکرت...
دیدی ای دل که دگر بار چمن بلبل کرد گون یائسه از گل دو هزاران گل کرد ( اولین گل با کسره و دومی با ضمه خوانده شود... لطفا)